„Ej, za krótko trwa godzina, niech się chwila ta zatrzyma…” - 30-06-2025

Drodzy Uczniowie klas ósmych, Szanowni Nauczyciele, Rodzice, Goście,

Dzisiejszy dzień to jeden z tych momentów, które chciałoby się zatrzymać. Jak śpiewa Seweryn Krajewski:
„Ej, za krótko trwa godzina, niech się chwila ta zatrzyma…”
Bo przecież to nie tylko zakończenie roku szkolnego. To zamknięcie ważnego rozdziału w Waszym życiu – rozdziału, który pisaliśmy razem przez osiem lat. Podobnie jak Wy też osiem lat temu tutaj w murach tej szkoły postawiłem pierwsze kroki, obejmując zaszczytną funkcję dyrektora.

W waszych oczach widać dziś emocje – radość, wzruszenie, może i trochę niepewności, może  z lekkim niepokojem, może z ciekawością, ale zawsze z sercem gotowym na więcej. Ale przede wszystkim – dojrzałość. Bo choć wydaje się, że dopiero co przyszliście do tej szkoły z plecakami większymi od siebie, to dziś możecie powiedzieć za Anną Jantar z niedawnych zdarzeń ścieramy kurz stojąc tu jako młodzi ludzie gotowi do podjęcia nowych wyzwań.

Chciałbym, żebyście na drogę, którą zaraz wyruszycie, zabrali ze sobą kilka słów – prostych, a jakże prawdziwych:
„To, co mam, to radość najpiękniejszych lat. To serce, które jeszcze na wszystko stać. To młodość, której nie potrafię kryć. To wiara, że naprawdę umiem żyć.”

Macie w sobie ogromny potencjał. Macie pasje, marzenia i siłę, by zmieniać świat na lepsze. Nie dajcie sobie wmówić, że czegoś się nie da. Bo jeśli uwierzycie w siebie tak, jak my w Was wierzymy – to wszystko się uda.

Niech każdy dzień będzie dla Was jak biały jacht płynący w nieznany dzień, ale obiecujący horyzont. Niech ta chwila – ta uroczysta, piękna, pełna symboliki – będzie zatrzymana w Waszej pamięci na zawsze.

Dziękujemy Wam za wspólne lata. Za śmiech na przerwach, za wyzwania w klasie, za Waszą obecność. Życzymy Wam, byście zawsze mieli w sobie to, co macie dziś – młodość, serce i radość życia.

Ale dziś nie możemy zapomnieć o tych, którzy przez te wszystkie lata byli Waszym drogowskazem.
Drodzy Nauczyciele,
z całego serca dziękuję Wam za pasję, za cierpliwość, za każde dobre słowo, za nieprzespane noce z dziennikiem w ręku i sercem w klasie.
Choć nie zmienicie całego świata – to możecie być całym światem dla jednego ucznia. I jestem pewien, że dla wielu z tych młodych ludzi – właśnie tacy jesteście. Dziękuję za to, że każdego dnia pokazujecie, że edukacja to nie tylko przekazywanie wiedzy, ale budowanie człowieka.

Dziękuję także Wam, drodzy Rodzice – za wsparcie, zaufanie i współpracę. Bez Was ta droga byłaby trudniejsza i nigdy nie udałoby nam się osiągnąć tych sukcesów. 

Drodzy Ósmoklasiści – Życzymy Wam, byście zawsze mieli w sobie to, co macie dziś – młodość, serce i radość życia. I niech nigdy nie zabraknie Wam odwagi, by naprawdę umieć żyć.      Ja zostaję – Wy ruszajcie jak biały jacht w nieznany płynąc dzień!

Sławomir Nosek